به نام خدا
هفته سراهای دانشجویی، یادآور خانههایی است که سالها مأمن رؤیاها، تلاشها، دلتنگیها و جوانهزدن امیدهای نسل دانشجو بودهاند. خانههایی که در هیاهوی شبهای امتحان، در خندههای دستهجمعی، در سکوت مطالعههای نیمهشب و در رفاقتهای ماندگار، روح زندگی دانشگاهی را معنا کردهاند.
امروز اما سراهای دانشجویی دانشگاه فردوسی مشهد، در روزگاری متفاوت، در سکوتی سنگین و دلتنگ، چشمانتظار قدمهای آشنای دانشجویان است. راهروهایی که روزی از شور جوانی لبریز بود، این روزها در غیاب فرزندان غیربومی دانشگاه، به نجواهای خاموش خاطرات سپرده شدهاند. گویی پنجرهها هنوز چشم به راه روشنشدن چراغ اتاقهایی هستند که هر کدام روایتگر آرزوهای دور و نزدیک دانشجویان این سرزمین بودهاند.
هفته سراهای دانشجویی، تنها بزرگداشت یک فضا و ساختمان نیست؛ پاسداشت مفهوم «همدلی»، «زیست جمعی»، «رشد»، «استقلال» و «امید» است. سراهای دانشجویی همواره قلب تپنده دانشگاه و محل شکلگیری دوستیها، اندیشهها و تجربههایی بودهاند که آینده این مرز و بوم را رقم میزنند. در این روزها که میهن عزیزمان روزگار پرالتهابی را پشت سر میگذارد و حضور گرم دانشجویان در سراها موقتاً به فاصلهای ناخواسته بدل شده است، با همه وجود امیدوارم که بهزودی، بار دیگر، سراهای دانشجویی دانشگاه فردوسی مشهد، میزبان حضور پرشور و پرمهر دانشجویان غیربومی باشد تا دوباره صدای زندگی در راهروها جاری شود، چراغ اتاقها تا نیمههای شب روشن بماند و حیاط سراها با خندهها و امیدهای جوانانه جان بگیرد...
با گرامیداشت هفته سراهای دانشجویی در سال 1405، برای همه دانشجویان عزیز دانشگاه فردوسی مشهد، سلامتی، آرامش و آیندهای روشن آرزو دارم و چشمبهراه روزی هستم که این خانههای دانشجویی، بار دیگر با حضور صاحبان اصلیشان، جان تازه بگیرند.
امیررضا مسعودی
مدیر رفاه و سلامت دانشجویان